21 жастағы Азат Аманбаев балалар үйінің түлегі. Жастайынан ата-ананың мейірімінсіз өскен ол бүгінде тұрақты баспанасыз қалып, күнін әр жерде өткізуге мәжбүр болып жүр. Кей күндері саябақтағы орындықтарды паналаса, кейде вокзал мен аялдамаларда түнеп шыққан. Аш жүрген кездері де аз емес. Қазір ол өзі жұмыс істейтін дүкенде уақытша тұрып жүр. ,-деп хабарлайды «Dalamedia» ақпараттық порталы.

Азаттың айтуынша, балалар үйінен шыққаннан кейін өмірге бейімделу өте қиын болған. 17 жасында колледжге түсіп, оқуын аяқтаған соң барар жер таппай қалған. Содан бері ол түрлі жерде – курьер, күзетші, жалдамалы жұмысшы болып еңбек етіп келеді. Бірақ тапқан табысы пәтер жалдауға жетпейді.

«Балалар үйінен шыққан соң өзімді бір сәт адасқандай сезіндім. Жұмыс істеймін, қол қусырып отырған жоқпын. Бірақ табысым баспанаға жетпейді. Кейде саябақта, кейде түрлі орындарда түнеуге тура келді. Қазір өзім жұмыс істейтін дүкенде тұрып жатырмын, бірақ ол да уақытша», – дейді ол.

Азаттың балалық шағы да ауыр өткен. Анасы ерте қайтыс болғаннан кейін ол 9 жасына дейін әкесімен тұрған. Оның айтуынша, әкесі ішімдікке әуес болып, үйде жиі жанжал болған.

«Әкем ішіп келгенде қол көтеретін кездер болды. Сол күндер әлі күнге дейін есімнен кетпейді», – дейді Азат.

Әкесі қайтыс болғаннан кейін оны туыстары балалар үйіне өткізген. Азат балалар үйіндегі кезеңді салыстырмалы түрде тыныш әрі қауіпсіз өткен шақ ретінде еске алады. Дегенмен, ең ауыр кезең дәл сол жерден шыққан соң басталған.

Бүгінде оның жеке куәлігі де жоғалып кеткен, денсаулығына қатысты мәселелері бар. Тұрғын үй кезегіне тұрғанымен, кейін аты-жөні тізімнен алынып тасталғанын білген. Неге бұлай болғанын ешкім түсіндірмеген.

Азат секілді тағдыр иелері жалғыз емес. Қоғамдық қор өкілдерінің айтуынша, балалар үйінен шыққан жастардың бір бөлігі өмірге бейімделе алмай, қиын жағдайға түсіп жатады.

Қазір Азаттың басты арманы – тұрақты баспана. Ол байлық та, атақ та емес, ең алдымен өз шаңырағының болғанын қалайды.